من گنگ خواب دیده و ...

خیابان را رها کنی کاش

بگذاری برود دور

همین‌گونه خموش

خاکستری

هندسی

زمخت

ساختمان‌ها را نگاه نکنی کاش

بگذاری بروند بالا

همین‌گونه سنگی٬ آجری٬ شیشه‌ای

مطبق

سنگین

پرواز کنند

و مدام در حسرت پرنده‌ها ترک بخورند

چشم‌هایت نیم‌باز باشد

ببوسم میان ابروها را

نه تو بروی٬ نه کسی بیاید

گم شویم به عمق گرم و حس نمناک تن‌هامان

همانجا به خواب برویم

صبحی در کار نباشد

خیابان برود به افق

ساختمان‌ها به آسمان

ابرها گم و گور شوند

و سبزی‌هایی که هرگز نبودند٬ نباشند هنوز

به گنگی خویش خواسته‌مان به خواب برویم

هیس

بیدارمان نکنی

تراکم تهران- یک گوشه کوچک از هزاران

یکی از اولویت‌های نوسازی در شهر تهران روی تجمیع قطعات کوچک زمین بوده و هست. به این مفهوم که اگر فرد یا تعاونی چند قطعه زمین کوچک اندازه را خریداری کرده و برای ساخت در یک قطعه زمین بزرگ یکدست درخواست نوسازی بدهد٬ تراکم تشویقی به ایشان تعلق می‌گیرد. این به معنای افزایش تعداد خانوار و جمعیت در آن بخش از شهر (تراکم نفر در هکتار و تراکم ساختمانی٬ هردو) است.

از طرف دیگر٬ تهران با مشکل فشردگی بیش از حد روبروست. نبود فضای سبز و باز و پارکینگ٬ و سرانه‌های بسیار پایین و در حال کاهش مسکن در تهران٬ خبر از مشکل در حال گسترشی در آینده نه چندان دور درباره کیفیت سکونت در این شهر می‌دهند. بگذریم که کیفیت سکونت در تهران به دلیل انواع آلودگی‌های هوا٬ خاک٬ آب٬ صدا و بصری٬ پارازیت٬ مشکلات اجتماعی و ... در وضعیت نامناسبی قرار دارد.

داشتم فکر می‌کردم آیا هیچ راهی برای افزایش سطح شهر تهران وجود ندارد؟ کمی آینده نگری و برنامه‌ریزی درست و داشتن نگاه جدی و مؤثر به کیفیات زندگی٬ لازمه این تغییر رویکرد به شهر خواهد بود که اگرچه برخی هزینه ها را افزایش چشمگیری می‌دهد٬ اما بر کیفیت زندگی ساکنان تنها کلان‌شهر کشور تأثیر شایانی خواهد داشت.